رمضان را می گویند ماه خداست اما باور من یک چیز دیگر است رمضان شاید بیشتر از آنکه ماه خدا باشد ماه ما انسانهاست که بنوعی بخود برگردیم و گذشته هایمان را در خلوت  با خدای عزیز و مهربان  ورق بزنیم و  همانگونه که زبانمان به خوردن نعمات در وقت مقرر ممنوع است دلهایمان نیز به کدورت و بدگویی و دروغ ممنوع باشد و سعی کنیم با این بهانه که کمی شاید احساس گرسنه گی در فاصله دو اذان صبح و مغرب به جانمان می نشیند کمی ان طرفتر ، به کوچه هایی که نیاز، در خانه هایشان نشسته است سری بزنیم و با اندکی سخاوت لبخند را بر لبان محرومان و کودکان محروم بنشانیم به گمانم لذت این نوع روزه بسیار زیباتر از آن است که در رستورانهای مجلل برای اطرافیانمان غذاهای رنگین سفارش دهیم  امید که بندگان واقعی خدا باشیم و روزه هایمان مورد قبول و رحمت مهربان مهربانان، مهربانانه شامل حالمان باشد